Miasto i ptaki

(uwaga: to bardzo długi wpis jest )

W piątek wybraliśmy się na spotkanie z panem Mariuszem Rutzem, architektem, autorem projektu Stadionu Narodowego. Jako, że stadion powoli wyrasta nam ponad horyzont, znana z zaangażowania w sprawy lokalne Kępa Cafe przy ulicy Finlandzkiej zorganizowała dla mieszkańców spotkanie, na którym z pierwszej ręki usłyszeć można było o założeniach projektu budowy Stadionu Narodowego, z czego autorzy projektu są zadowoleni najbardziej, a gdzie musieli pójść na kompromis, jak Stadion Narodowy wpisze się w obraz Saskiej Kępy i czym może się on mieszkańcom przysłużyć. Spora część prezentacji poświęcona była samemu stadionowi oraz zastosowanym w nim rozwiązaniom konstrukcyjnym i trzeba przyznać, że ten aspekt robi pewne wrażenie, szczególnie rozpięte niczym na kole rowerowym, wykonane z membrany teflonowej, przepuszczające światło zadaszenie - stałe w części nad widownią i rozkładające się niczym gigantyczny parasol nad samym boiskiem w ciągu 20 minutowego spektaklu typu „światło i dźwięk”. Dobra wiadomość jest także taka, że dojazd samochodów do stadionu odbywał się będzie wyłącznie od strony Wybrzeża Szczecińskiego, tam znajdować się będą wjazd i wyjazd na podziemne parkingi (1850 miejsc) oraz dojazdy serwisowe i dla ekip telewizyjnych.

I na tym właściwie kończy się lista pozytywów związanych z budową stadionu i nasuwają się raczej smutne refleksje. Przede wszystkim - sam stadion zajmuje tylko część kompleksu terenów ciągnących się aż do ulicy skrzyżowania Zieleniecka/Zamoyskiego/Targowa i dworca Stadion, na których dziś znajduje się targowisko, czy raczej coś co z niego pozostało. Na niektórych wizualizacjach widać elegancką zieleń i ciąg jakby boisk wzdłuż alei Zielenieckiej, w sieci znaleźć można i inne śmiałe wizje, jednak prawda jest taka, że dla tych terenów nie ma projektu, nie ma pomysłu, nie ma nawet planu zagospodarowania, a w tej chwili jest tam tylko wielki śmietnik. Jednak już za dwa lata to tam ma stanąć na czas rozgrywek EURO „miasteczko UEFA” oraz to tamtędy docierać mają na stadion kibice przyjeżdżający nowo zbudowanym metrem, a więc należy spodziewać się jakiejś naprędce skleconej prowizorki.

Drugi problem, choć właściwie najważniejszy, to pytanie - po co komu ten stadion? Odbędą się na nim dwa mecze piłkarskie w ramach EURO 2012 i co potem? Projektanci, zapewne mając w świadomości fakt, że tylko najstarsi mieszkańcy pamiętają jakieś imprezy odbywające się na Stadionie X-lecia spróbowali ugryźć ten problem między innymi właśnie poprzez rozkładany dach nad boiskiem, dzięki któremu stadion można przekształcić w salę koncertową lub halę targową. Zaprojektowali także 40.000 m2 powierzchni komercyjnej przeznaczonej na biura i sale konferencyjne, oraz restaurację z widokiem na panoramę Warszawy. Liczą, że pomoże to sfinansować przyszłe koszta utrzymania stadionu oraz spowoduje, że będzie on żył i do czegoś służył. Na rozgrywki sportowe raczej nie ma co liczyć, stadion będzie stricte piłkarski, a więc już zawodów lekkoatletycznych zorganizować tam się nie da, w dodatku nie będzie to stadion klubowy, ale Narodowy, a nasza reprezentacja grywa raczej mało i niechętnie. A więc wygląda na to, że buduje nam się kolejny, tym razem Narodowy, Jarmark Europa Bis po liftingu. Lifting będzie jednak znaczący, gdyż - i to jest rzecz rzadko podkreślana, a ważna dla mieszkańców - srebrzysto-czerwonawy kosz Stadionu Narodowego wznosić się będzie prawie 30 metrów powyżej korony starego Stadionu X-lecia.

Pan prezes Rutz mówił na spotkaniu także o fasadzie stadionu, owym „wiklinowym koszu”, który wykonany ma być z aluminium, a wieczorem podświetlany światłem ledowym. Nawiązywał do pekińskiego „Ptasiego gniazda” i katowickiego „Spodka” mówiąc o tym, że stylizowana fasada Stadionu Narodowego ma stać się jego symbolem. Nie wiem, czy taka myśl przyświecała projektantom, czy nie, ale w mieście gdzie od blisko 20 lat wyrażenie „idę na stadion” jest synonimem „idę na bazar”, pleciony kosz przypominający te bazarowe jest bardzo czytelnym nawiązaniem i nic nie wskazuje na to, żeby ta konotacja miała się zmienić. Saskokępianie, bardzo dumni ze swojej dzielnicy i bohatersko walczący o zachowanie jej prestiżu chyba liczyli na to, że mało reprezentacyjny Jarmark Europa zastąpiony zostanie eleganckimi i prestiżowymi obiektami sportowymi. Wygląda wszakże na to, że powstanie monstrualny Pomnik Bazaru w kształcie stadionu, za ogromne pieniądze (nas wszystkich!!) częściowo opakowany w teflon i aluminium, z dojściem do metra obudowanym budkami z kebabem, sajgonkami, majtkami i kożuchami.
Tyle moich refleksji po spotkaniu w Kępa Cafe, swój reportaż ze spotkania nadać ma telewizja TVP Info w przyszłą niedzielę o 17:15 w ramach serialu dokumentalnego „Stadion Narodowy”.

Luty 2010 - spotkanie w Kępa Cafe na temat projektu Stadionu Narodowego

Wycinka drzew w parku Skaryszewskim

Wraz z ustąpieniem mrozów administracja parku przystąpiła do kolejnej wycinki drzew. Pierwsza miała miejsce jesienią i wycięto wówczas około 20 drzew w alei wzdłuż alei Zielenieckiej i w alei głównej, w tym tygodniu pod piłę poszło kolejnych kilkanaście rozłożystych lip w alei okrężnej wzdłuż Waszyngtona i w pobliżu kaskady oraz kilka uschniętych drzew przy byłym ogrodzie daliowym. Wycinane są drzewa oznaczone na czerwono jako zagrażające na mapie klasyfikacji drzew opracowanej na zlecenie ZOM w ubiegłym roku. Jak przekonywała dr Ewa Rosłoń-Szeryńska, autorka ekspertyzy na konferencji prasowej, o której pisaliśmy w czerwcu, tych 40 drzew nie da się już uratować i muszą zostać usunięte ze względu na bezpieczeństwo ludzi. O ewentualnych nowych nasadzeniach w ich miejsce na razie nic nie wiadomo. Kiedy zapytaliśmy o to rzeczniczkę ZOM we wrześniu, bezradnie rozłożyła ręce i odpowiedziała, że ta decyzja należy do konserwatora (zabytków, dodajmy …). Bezpieczeństwo to ważny powód do usuwania starych drzew, jednak warto też pomyśleć o zniwelowaniu negatywnych skutków ubocznych wycinki. Będziemy apelować do ZOM o umieszczenie budek lęgowych dla ptaków. Niektóre z drzew to prawdziwe „apartamentowce”, w których znajdowało się po kilka zamieszkiwanych rokrocznie dziupli i ptasich gniazd.

Niektóre drzewa były niemal puste w środku

Ale niektóre wyglądały bardzo zdrowo

Wrona wigilijna

Dziś mooocno opóźniony wpis z serii Grupy Trzymającej Warszawskie blogi. Ja wiem, że już bliżej do Wielkiej Nocy, ale temat GTWb na ten miesiąc, skojarzył mi się przede wszystkim z … wigilijnymi karpiami dogorywającymi w sklepowych wannach i pakowanymi żywcem do plastikowych toreb. I z panią, która na uprzejme zapytanie bazarowego sprzedawcy pakującego żywego karpia do siatki: „Dobić?” odpowiedziała: „Ależ skąd, niech sobie jeszcze żyje!”. To pewnie świąteczna atmosfera dzielenia się ze wszystkimi sprawiła, że po Świętach odrąbana głowa karpia trafiła do parku ku radości wron i obrzydzeniu spacerowiczów, a dwa miesiące później sprowokowała ten wpis na temat „Ofiary psychopatycznych morderców w przestrzeni miejskiej“.

Uczta

Zwykłe plastikowe pudełeczko wypełnione ziarnem i podwieszone w osłoniętym miejscu okazuje się być prawdziwym przebojem wśród przeróżnych modeli karmników zawieszanych przez spacerowiczów. Ziarna zniknęły w ciągu godziny, a z posiłku skorzystały nie tylko ptaki.

Sójka (Garrulus glandarius)

Bogatka (Parus major)

Wiewiórka też korzysta z ptasiego karmnika

Wrona woli słoninę, sójka i bogatka cierpliwie czekają, aż naje się wiewiórka