Miasto i ptaki

Pisklę bogatki (Parus major) w trawie

Dziś o nietypowym spotkaniu, które miało miejsce przed kilkoma dniami. Otóż w trawie tuż przy ścieżce siedziało i ciekawie rozglądało się dookoła malusieńkie, choć już opierzone pisklę. Pełne ufności nie zareagowało nawet na psa, który przemaszerował tuż obok. Maluch wyglądał na trochę za młodego na samodzielne wycieczki poza gniazdem, ale ponieważ minę miał dziarską i nie sprawiał wrażenia rannego ani chorego postanowiliśmy odejść kawałek i obserwować sytuację zza drzewa. Już po chwili przy pisklaku pojawił się rodzic i troskliwie nakarmił małego tłustą zieloną larwą! Kryjówka za drzewem nie okazała się wystarczająca: mama (tata?) sikorka błyskawicznie nas namierzyła, przeszybowała tuż nad moją głową, przysiadła na najbliższej gałęzi i dosłownie wyćwierkała nas stamtąd! Odeszliśmy więc widząc, że pisklak jest pod dobrą opieką
Ponieważ o tej porze roku łatwo napotkać młode ptaki na parkowych ścieżkach, polecam artykuł o tym, jak postępować w przypadku znalezienia pisklęcia. Otóż wiele gatunków ptaków wyfruwa z gniazd bardzo wcześnie i młode biegają wówczas po trawie sprawiając wrażenie bezradnych, jednak w pobliżu cały czas krążą rodzice karmiąc je, broniąc i oczywiście ucząc ptasiego życia. O tym, że nie należy im w tym przeszkadzać, w poradniku na stronie Stołecznego Towarzystwa Ochrony Ptaków.

Karmienie pisklęcia przez bogatkę (Parus major)

Pisklę dzięcioła dużego (Dendrocopos major)

Jeśli dobrze nadstawić ucha, to można dosłyszeć kwilenie piskląt, szczególnie szpaków i dzięciołów, które wyjątkowo głośno domagają się od rodziców jedzenia. Mazurki, kowaliki i sikory również bezustannie donoszą do dziupli świeże porcje larw i owadów, czyli ulubionych przysmaków ptasiej młodzieży.

Mazurek (Passer montanus) przy dziupli

Szpak (Sturnus vulgaris) w dziupli

Kowalik (Sitta europaea) przy dziupli

Kwiczoł (Turdus pilaris) w parku Skaryszewskim

Drozdy kwiczoły w parku Skaryszewskim obserwować można przez cały rok, choć zimą jest ich zdecydowanie mniej i trzymają się miejsc, w których na krzewach pozostały owoce. Od wiosny natomiast przybywa ich coraz więcej, gdyż tu zakładają gniazda. Trzymają się w niewielkich stadkach i charakterystycznie „terkoczą”, jeśli podejdzie się zbyt blisko. To ciekawe ptaki. Mimo, że zaliczane są do ptaków śpiewających, ich śpiew przypomina raczej kwiczenie i chrząkanie. Są też bardzo hałaśliwe i agresywnie bronią swojego terytorium, nie tylko za pomocą terkotania jak karabin maszynowy, ale także celnymi strzałami z … kupy. Bezpieczniej jest je podglądać w trakcie żerowania na ziemi, gdzie ich ulubionym przysmakiem są dżdżownice, które wyciągają z trawy jak makaron.

Żerujący kwiczoł (Turdus pilaris)

Kwiczoł (Turdus pilaris) z dżdżownicą

Wysiadujący kwiczoł (Turdus pilaris)

Zakochane grzywacze (Columba palumbus)

Gołębie słyną z okazywania sobie czułości, ale ta para grzywaczy musi być naprawdę bardzo zakochana!
Grzywacze to największe z gołębi, płochliwe ptaki leśne, od stosunkowo niedawna chętnie zasiedlające także parki miejskie. Spotkać je można od marca do października, gdyż na zimę wolą odlecieć nad Morze Śródziemne. W parku Skaryszewskim jest ich co roku kilkanaście par.

Para grzywaczy (Columba palumbus) w parku Skaryszewskim

Grzywacz (Columba palumbus) w gnieździe

Dzięciołek (Dendrocopos minor) w parku Skaryszewskim

Jednym z charakterystycznych odgłosów wiosny w parku Skaryszewskim jest bębnienie dzięciołów pracowicie wykuwających dziuple. Korzystając z tego, że na drzewach jeszcze nie ma liści udało nam się podejrzeć przy pracy dzięcioła dużego oraz dzięciołka. Dzięcioł duży, nieco większy od szpaka, wbrew nazwie nie jest największym spośród dzięciołów, dzięciołek natomiast, wielkości wróbla, jest najmniejszym europejskim dzięciołem. Jest też dużo rzadziej spotykany niż jego większy kuzyn. Samce obu gatunków mają charakterystyczną czerwoną czapeczkę, lecz dzięcioł duży nosi ją nieco bardziej z tyłu głowy. Potrafią uderzać dziobem w pień drzewa nawet 18 razy na sekundę, wykucie jednej dziupli zajmuje im od dwóch do trzech tygodni.

Dzięcioł duży (Dendrocopos major) w parku Skaryszewskim

Dzięciołek (Dendrocopos minor)

Szpak (Sturnus vulgaris)

Zdrowych, pogodnych Świąt Wielkanocnych,
pełnych wiary, nadziei i miłości, radosnego, wiosennego nastroju, serdecznych spotkań w gronie rodziny i przyjaciół oraz z ptakami, a także
Wesołego Alleluja!

Samiec mandarynki (Aix galericulata) z charakterystycznymi żaglami na grzbiecie

Dziś rano, mimo pochmurnej i lekko deszczowej pogody, jeziorko Kamionkowskie penetrowała para prześlicznych mandarynek. Pokręciły się trochę przy mostku, pokarmiły roślinami, wyczyściły piórka i poleciały na drugą stronę jeziorka. Czy szukają tu miejsca do gniazdowania? Zapraszamy! Jest jeszcze kilka nowiutkich, komfortowych i niezamieszkanych budek lęgowych dla kaczek!

Samiec mandarynki (Aix galericulata) żerujący w parku Skaryszewskim

Samica mandarynki (Aix galericulata) na jeziorku Kamionkowskim

Gil zwyczajny (Pyrrhula pyrrhula) w parku Skaryszewskim

Dziś kilka zaległych zdjęć stadka gilów, które w lutym obserwowaliśmy w parku Skaryszewskim. Gile to ptaki trochę większe od wróbli, a trochę mniejsze od kosów, zimą łatwe do wypatrzenia ze względu na niesamowite ubarwienie: ognisto-czerwoną pierś, czarną czapeczkę, dziób i ogon oraz popielaty grzbiet. Gile to ptaki typowo leśne, zimą jednak chętnie zaglądające do parków, ogrodów i karmników w poszukiwaniu pożywienia. Poszukują nasion dzikiej róży, jarzębiny i głogu, a także klonowych „nosków”. Gile nieczęsto zakładają w Polsce gniazda, ale chętnie przylatują ze Wschodu, aby tu spędzić zimę.
Dwa tygodnie temu, gdy słońce roztopiło nieco górną warstwę lodu, obserwowaliśmy gile zażywające kąpieli.

Z kąpieli, oprócz gila korzystał także dzwoniec i bogatka

Gile w parku Skaryszewskim

Postanowiliśmy dołączyć do nieformalnej grupy blogerów warszawskich: Grupy Trzymającej Warszawskie blogi i zauczestniczyć w comiesięcznych akcjach fotograficznych. Na czym to polega, cytujemy za GTWb:
„Zauważyliśmy, że sporo jest tu i ówdzie ciekawych i aktywnych blogów “warszawskich”. Przyszło nam do głowy, by od czasu do czasu poprosić autorów tych blogów o napisanie “warszawskiej” notki na ten sam temat, by później w kilka osób (każdy u siebie) opublikować swoje notki w zbliżonym terminie. Innymi słowy: kilka osób do jakiegoś wcześniej przyjętego terminu przygotowuje i publikuje u siebie wpis na taki sam temat. I tak narodziła się Grupa Trzymająca Warszawskie blogi (GTWb). Grupa kompletnie nieformalna, w miarę możliwości niezorganizowana a przede wszystkim niezależna. Taka społeczna inicjatywa (przepraszam, teraz mówi się: obywatelska).”
W tym miesiącu temat - Gonitwa i wykonane tuż przed nastaniem mrozów zdjęcie mew goniących łabędzia z nadzieją, że uda się podkraść mu jakiś smakołyk.

Mewy i łabędź

Czapla siwa nieco zdziwiona padającym w październiku śniegiem

Jeszcze wczoraj zbierać można było kolorowe liście i kasztany, a kaczki i bobry raczyły się rajskimi jabłuszkami leżącymi pod drzewami, a dziś - pierwszy śnieg! I to jaki! Już od rana uzbierała się kilkucentymetrowa warstwa i ciągle pada.
W parku dziś sporo leżących na ziemi gałęzi oraz samotna czapla siwa, nieco chyba zdziwiona śnieżycą.

Czapla siwa (Ardea cinerea) w parku Skaryszewskim