Miasto i ptaki

Dzięcioł duży (Dendrocopos major) także lubi smalec zmieszany z ziarnami

Ostra zima już daje się we znaki ptakom parkowym. Z karmników korzystają nie tylko stali bywalcy, ale i rzadziej spotykani w tym miejscu goście. Oprócz wysypywanych ziaren i orzechów dużym powodzeniem cieszą tłuszczowe kule, szczególnie te ze smalcu zmieszanego z ziarnami. Gdy pojawiła się pierwsza taka kula - przeznaczona chyba dla sikorek, od razu zainteresował się nią … dzięcioł. Delektował się zawieszonym niezbyt wysoko smalcem nie zważając na przechodzących niedaleko ludzi i biegające psy. Karmidełko musiało być naprawdę dobre, gdyż następnego dnia za niedojedzoną kulę zabrała się sójka. Dużej sójce jednak trudno było znaleźć dogodną pozycję, próbowała dostać się do smakołyków na wszystkie sposoby, ale udało się dopiero gdy - zawisła do góry nogami!
Sikorki nie były poszkodowane: posilały się w tym czasie słonecznikiem z zawieszonej tuż obok butelki.

Dzięcioł duży (Dendrocopos major) w parku Skaryszewskim

Sójka (Garrulus glandarius) i smakołyk

Jak się dobrać do tego przysmaku??

młoda sójka (Garrulus glandarius)

Wśród ptaków dobiega końca pracowity sezon lęgowy. Ptasia młodzież już odchowana, choć na ogół jeszcze towarzyszy rodzicom ucząc się zdobywania pokarmu i obrony przed drapieżnikami. Wyrastając z wieku pisklęcego, ptaki zmieniają upierzenie z „dziecinnego” puchu na „dorosłe” pióra i w tym okresie wyglądają naprawdę fantazyjnie.
Dziś kolekcja zdjęć „wchodzących w dorosłość” ptaków parkowych

młody grzywacz (Columba palumbus)

młody kwiczoł (Turdus pilaris)

młoda wrona siwa (Corvus cornix)

młoda sroka (Pica pica)

młody szpak (Sturnus vulgaris)

Zwykłe plastikowe pudełeczko wypełnione ziarnem i podwieszone w osłoniętym miejscu okazuje się być prawdziwym przebojem wśród przeróżnych modeli karmników zawieszanych przez spacerowiczów. Ziarna zniknęły w ciągu godziny, a z posiłku skorzystały nie tylko ptaki.

Sójka (Garrulus glandarius)

Bogatka (Parus major)

Wiewiórka też korzysta z ptasiego karmnika

Wrona woli słoninę, sójka i bogatka cierpliwie czekają, aż naje się wiewiórka

Gil (Pyrrhula pyrrhula) w parku Skaryszewskim

Tak jak i w poprzednim roku wybraliśmy się na organizowane przez OTOP Ptakoliczenie.
O godzinie 9:00 w umówionym miejscu zebrała się ośmioosobowa grupa wraz z przewodnikami Anią i Krystianem i ruszyliśmy wypatrywać ptaków. Pogoda była mało zdjęciowa, gdyż było chmurno i początkowo padał lekki śnieg, jednak ptakom to nie przeszkadzało. Wszędzie najliczniej kręciły się sikorki - modraszki i bogatki. Poczęstowaliśmy je ziarnami niełuskanego słonecznika i kilka nawet ośmieliło się zjeść z ręki.
Zaobserwowaliśmy dwa grubodzioby (niestety, nie chciały pozować do zdjęć ) oraz nadal żerującego w parku myszołowa, którego usiłowały odpędzić wrony. Dla mnie jednak najprzyjemniejsze było spotkanie z gilami - pierwszy raz w tym roku pokazały się te piękne ptaki i to od razu 5!
Wszystkie ptaki liczyliśmy według zaleconej przez OTOP metodologii (aby uniknąć kilkakrotnego liczenia tego samego osobnika, zapisuje się największą ilość ptaków danego gatunku zaobserwowanych razem), a oto wyniki (zostaną przekazane w specjalnym raporcie):

bogatka      48
modraszka      23
kawka      20
kos      16
mazurek      16
wrona siwa       15
gawron      10
sroka      11
sójka      6
gil     5
grubodziób      2
dzwoniec      2
dzięcioł duży      2
myszołów     1
kwiczoł      1
krzyżówka      62
mewa pospolita      20
mewa śmieszka      1
wróbel      6

Bogatki czasem mają odwagę skubnąć ziarno z ręki

Przy dużych mrozach słonina to bardzo cenny pokarm, także dla sójki

Kowalik – akrobata, jedyny ptak, który potrafi chodzić do góry nogami

Mróz, nie mróz, a wykąpać się trzeba – bogatki

Kos (Turdus merula)

Ekipa Ptakoliczenia 2010

Sójka (Garrulus glandarius)

Kolejnym ptakiem, którego podziwiać możemy przede wszystkim jesienią jest sójka. Mimo, że w parku Skaryszewskim sójki są przez cały rok, zakładają tu gniazda i wychowują młode, to jednak w okresie lęgowym są na tyle skryte, że spotyka się je dość rzadko. Co innego jesienią, kiedy intensywnie poszukują żołędzi i orzechów, które składują sobie na zimę niczym wiewiórki. Sójki są jednymi z najpiękniej ubarwionych ptaków krukowatych: większość upierzenia mają w różowo-rdzawym kolorze z charakterystycznym biało-niebieskim prążkowaniem na skrzydłach, kreskowaną czapeczką i grubym czarnym wąsem nadającym im nieco zawadiacki wygląd. Ciekawostką w wyglądzie sójek jest kolor niebieski: wbrew pozorom nie jest to pigment zabarwiający pióro, ale efekt załamania światła w specjalnych „nanostrukturach” znajdujących się w tym miejscu. Innymi słowy, sójka wcale nie ma niebieskich piórek, a jedynie tak wygląda Więcej w tym artykule.

Sójka w parku Skaryszewskim

Sójka i jej niezwykłe piórka

Wiewiórka

Sezon dokarmiania ptaków rozpoczął się już na dobre. Mimo, że przy tak ciepłej jesieni jak w tym roku zwierzęta parkowe mają dosyć jedzenia, jest jakoś tak, że im dzień krótszy, tym silniej my, ludzie odczuwamy potrzebę dokarmiania ptaków i wiewiórek. Mieszkańcy parku korzystają z tej naszej słabości skwapliwie: w pierwszej kolejności przybiegają wiewiórki, które chętnie jedzą orzechy prosto z ręki. Z ręki potrafią jeść także najmniej płochliwe ptaki: gołębie i sikorki, czasem kowaliki, dla nich jednak trzeba mieć pokruszone orzechy, ziarna lub okruszki. Sójki są zbyt ostrożne, aby tak blisko zbliżyć się do człowieka, ale złapią w locie orzech rzucony w powietrze. Zgubionym orzeszkiem natychmiast zajmą się gawrony i wrony.

Bywalcy parku Skaryszewskiego na pewno znają Pana od Sójek: na spacerze zawsze towarzyszy mu para lecących nad głową sójek. Tajemnicą tej zażyłości jest nie tylko to, że Pan od Sójek potrafi naśladować głos ptaków, ale także - orzeszki ziemne, którymi sprawiedliwie obdziela ptaki i wiewiórki.

Przy parkowych karmnikach ruch na razie jest niewielki - ptaki mają dosyć pożywienia na krzewach i w trawie (nadal zielonej), ale wszystkim miłośnikom dokarmiania polecam ten artykuł o tym czym karmić, a czym nie karmić ptaków zimą.

Sójka zwyczajna (Garrulus glandarius)

Gawron (Corvus frugilegus)

Gołąb miejski (Columba livia forma urbana)